NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Co za szkoda.
Lubiłaś tę sukienkę.
Wiedziała pani od początku, prawda?
Wysłała mnie tam pani,
wiedząc, co się stanie.
I jak to jest być mną?
Przeziębisz się.
Z emocjami jest jak z pieniędzmi. Lepiej je oszczędzać.
PIENIĄDZE, WŁADZA
KONSZACHTY POLITYKÓW I KORPORACJI
PODZIEMIE GOSPODARCZE
TYDZIEŃ WCZEŚNIEJ
JESIENNA AUKCJA CHARYTATYWNA
Aukcja zaczyna się za pięć minut.
Sprawdził pan listę gości?
Tak, są wszyscy dyrektorzy,
których zaprosiliśmy.
Woń pieniędzy
faktycznie szybko się rozprzestrzenia.
Wszyscy już na panią czekają.
Ja czekałam rok.
Oni mogą poczekać 13 minut.
ODCINEK 1
- Gratuluję. - Dziękuję.
Dziękuję.
Pani prezes, dziękuję.
Prezesie Song.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Dziękuję za przybycie.
- Gratulacje. - Gratulacje.
Dziękuję.
Dziękuję, panie prezesie.
Panie prezesie, dziękuję za przybycie.
Pani Seo.
Była pani w Paryżu?
Tego naszyjnika jeszcze nie ma w Korei.
Tato, chcę jechać do Paryża.
- Proszę? - Uspokój się.
Nie wariuj.
Dopiero co byłaś w Hong Kongu na gigantycznych zakupach.
Jeśli chcesz pomagać biednym, po prostu daj im pieniądze.
Dlaczego ona jest taka męcząca?
Dyrektorze.
Rozwijanie znajomości to też moja praca.
Państwo wybaczą.
Wkurza mnie.
Myśli, że jest kimś.
Problem jest taki, że nie wiem, kim chce się stać.
To znaczy?
Odkąd wróciła do Korei, jej firma przeżywa boom.
Ma coraz więcej środków.
W takim tempie wkrótce nas prześcignie.
To tylko młoda dziewczyna.
Milcz. Roztrwoniłeś 12 miliardów wonów z tajnych funduszy.
Dlaczego mi to teraz wypominasz?
Zwróć pieniądze, zanim inne firmy zauważą.
To ten kretyn.
To boli.
Puść mnie.
Oszalałeś?
Jak śmiesz tu przychodzić.
Nie jestem tu dla ciebie, tata mnie przysłał.
Słuchaj, Hong-suk Kim.
Ustalmy sobie coś na spokojnie.
Ile byś nie błagał, nie wrócę do ciebie.
Hong-suk.
Cześć, kochanie.
Kto to jest?
Cóż...
Znajoma.
Nieistotne.
Co?
Co z twoim krawatem? Musisz wyglądać schludnie.
Jakby to miało znaczenie.
- Słucham? - To frajer.
A skąd to wiem?
Pogrywałam z nim jeszcze miesiąc temu.
No i?
Co?
Smutno ci teraz, że już nie możesz?
Jeśli masz choć odrobinę szacunku do swojego byłego,
to milcz, kiedy ktoś jest z tobą szczery.
- Ty... - Nie mów do mnie takim tonem...
chyba że chcesz oberwać.
Chodź, skarbie.
O tak, chodźmy.
Dawno się nie widzieliśmy.
- Cześć, Sa-won. - Hong-suk.
Jak leci?
- Jak leci? - Dobrze.
Dobrze cię widzieć.
Znasz się na rzeczy.
Masz tupet.
Ma-ri też tu jest.
Wiem, widziałem ją.
- Tak? - Ekstra.
Tak?
Zna mnie pani?
Znam tę suknię.
Jest od Gyung-ja Park.
Też mi się podobała,
ale musiałam odpuścić, bo zamówiła ją żona prezesa Grupy Namdong.
Jest pani młoda jak na żonę prezesa.
Może chodziło o inną, podobną suknię.
Nie.
Nigdy nie zapominam obiektów pożądania.
Ani ubrań, ani ludzi.
To naprawdę inna,
ale chyba mi pani nie uwierzy.
Spokojnie.
Nie zadzwonię do butiku.
Możemy zaczynać.
Dobrze w niej pani.
Znasz ją?
Jest dyrektorką tej galerii,
która gości aukcję.
Ojciec mówił,
że jest niesamowita.
Faktyczna aukcja zacznie się, kiedy skończymy licytować darowizny.
Oznaczone przedmioty
będą sprzedawane za cenę znacznie poniżej wartości.
Więc jak wygram za sto milionów, to muszę zapłacić tylko dziesięć?
Na pewno nie będzie żadnych problemów.
Wspaniały prezent.
Nie, to łapówka.
Wiem, jaki wysiłek musieli włożyć
japońsko-koreańscy biznesmeni,
by się wybić.
Jesteśmy wdzięczni, że zdecydowali się państwo przyjąć Galerię S
- do waszej... - Pani Seo.
Proszę posłuchać.
Jeszcze o niczym nie zdecydowaliśmy.
Przekazaliśmy kwotę członkowską
w gotówce i obligacjach.
Odkąd weszliśmy na rynek koreański,
idzie nam znakomicie
i udało nam się spełnić warunki członkostwa.
Zapomina pan o jednym.
Jakie jest zdanie prezesa Seo?
Chyba wciąż jest przeciwny wejściu na rynek koreański.
Ja odpowiadam za oddział koreański.
Chce pani, byśmy polegali na reputacji kogoś innego?
On nie chce wchodzić na rynek,
ale pani bardzo na tym zależy.
Niech się pani ocknie.
Gdyby nie pani ojciec, prezes Bong-soo Seo,
- byłaby pani nikim. - Co proszę?
Zgoda prezesa Seo to podstawa.
Bez niej zapomnijcie o członkostwie
i możecie zacząć zwijać interes w Korei.
Gdzie Ma-ri?
Wychodzi ze znajomymi.
Widzimy się na walnym zebraniu.
Będę miała podpis ojca.
Wybrałem parę sztuk. Wyślij mi je osobno.
Proszę się zanadto nie martwić.
Jeśli tylko uda nam się przekonać innych...
Oni wykonują wolę prezesa Sona.
Nie sprzeciwią się.
Co możemy zrobić? Nie chce marchewki,
to dostanie kijem.
Czy są inne oferty?
- Pięćset tysięcy. - Mamy 500 000 wonów.
Pięćset tysięcy?
- Pięćset pięćdziesiąt tysięcy. - Jest 550 000 wonów.
- Mamy 550 000 wonów. - Sześćset tysięcy.
Mamy 600 000 wonów.
Czy mamy jeszcze inne oferty?
Sześćset tysięcy po raz pierwszy, po raz drugi, sprzedane!
Dzieło mistrza z Kioto.
Hong-suk chciał je podarować
swojej poprzedniej dziewczynie.
Chciałem?
Ale to mnie się poszczęściło.
Ponieważ kupił je z miłości,
zależy mi, żeby wygrać.
Dobrze.
To własnoręcznie zdobione lusterko
wykonane przez japońskiego rzemieślnika.
Czy możemy zacząć licytację?
- Milion. - Mamy milion wonów.
- Milion sto tysięcy. - Mamy milion sto tysięcy wonów.
- Milion dwieście. - Mamy milion dwieście tysięcy wonów.
Musi pani bardzo na nim zależeć.
- Milion pięćset. - Cena wzrasta.
Mamy półtora miliona wonów.
- Dwa miliony. - Dwa miliony wonów.
Od teraz nie obowiązuje limit.
Jesteśmy przy dwóch milionach wonów.
Co ty robisz?
Odpuszczę w porę,
ale najpierw ją zdenerwuję.
Trzy miliony.
Nieźle. Trzy miliony.
Trzy miliony?
Mamy już trzy miliony wonów.
Jestem w szoku. Dobrze. Trzy miliony wonów.
- Jeśli... - Cztery miliony.
Czy...
Cztery miliony?
Cztery miliony wonów?
Nie masz nic.
Czy usłyszę więcej?
- Pięć milionów! - Pięć milionów?
Mamy pięć milionów wonów. Jestem w szoku!
Czy ktoś z państwa zapłaci więcej?
Pani?
Nie mogę.
W takim razie liczę.
Po raz pierwszy, po raz drugi, sprzedane!
Za nieprawdopodobną cenę.
Gratulacje!
Ej ty!
Powiedz prawdę.
Ile jest warte?
Jeśli ci powiem, to się zabijesz.
Wiesz, kim ja jestem?
Zepsutą smarkulą, która myśli, że wszystko jej się należy.
Chcesz umrzeć?
Cholera.
Moje pięć milionów wonów.
O nie. Co ja zrobiłam?
Tylko nie to.
Na pewno jest wściekła.
Zapłaciła za to mnóstwo pieniędzy.
Nie było drogie.
Kupiłam za 5000 wonów w Dongdaemun.
Skoro robisz za jego dziewczynę, to bądź konsekwentna.
Jesteś nieodpowiedzialna.
Chociaż podobało mi się, jak wzbudziłaś w niej zazdrość, a ona zaczęła licytować.
Dziękuję,
ale mój występ skończył się pięć minut temu.
Zrobiłam to, za co mi zapłacono.
Wystarczy by opłacić wynajęcie sukni?
Powinnaś była to policzyć, zanim zaczęłaś pracę.
Czuję się, jak by mnie pani śledziła.
Proszę się zająć swoimi sprawami.
To chyba nie przypadek, że się spotkałyśmy.
Zadzwoń, jeśli jesteś zainteresowana. Dobrze zapłacę.
Co to za praca?
Ma związek z nią.
Nie, dziękuję.
Nie poszerzam zakresu obowiązków, które już mam.
Taką mam zasadę.
W porządku.
Przepraszam.
Dziękuję za pomoc...
w trakcie aukcji.
YI-KYUNG SEO, DYREKTOR GENERALNY
Proszę pana.
To nic takiego.
Proszę się nie przejmować.
Mogę cię podwieźć.
Pojadę metrem.
Ale jest już późno.
- Hong-suk. - Tak?
Bądź taki milutki dla swojej dziewczyny.
Dla mnie to praca.
Wiem.
- Nie poddawaj się. - Co?
Znajdziesz kogoś o wiele lepszego niż ta zepsuta smarkula.
Powodzenia!
Dzięki!
KOLEKCJA GYUNG-JA PARK
- Hyun-ah! - Cześć!
- Przepraszam. - Powinnaś.
- Stawiasz mnie w niezręcznej sytuacji. - Ani plamki.
Wiesz, ile ona kosztuje?
- Nie patrz. - Chodź.
Jest czysta, prawda?
To był tylko raz.
- Ten jeden raz. - Nieważne, mam już dość.
Muszę wracać do pracy. Idź.
- Dzięki. - Pa.
Dzięki.
Mam tylko dwie ręce, a w kolejce było 12 osób.
Dobrze ich wymoczyłam
i wyszorowałam.
Przyszła mistrzyni świata w szorowaniu.
Rachunki za ten miesiąc z głowy.
Starczy też na zajęcia Song-mi.
Jak?
Zobacz.
- Dzwoniła matka Seoka. - Dlaczego?
Mówiłam ci wcześniej.
W przyszłym miesiącu podnosi czynsz,
jak skończy się umowa.
- Matko. - O ile?
Nie pytałam.
I tak nie mamy pieniędzy, to co za różnica?
Gdzie jest otwieracz?
To najlepszy środek przeciwbólowy.
Song-mi, chodź na piwo.
Nie! Ucz się!
Poczekaj tylko.
Skądś wezmę pieniądze.
Tylko nie to. Co tym razem chcesz wywinąć?
- Aresztują cię. - To nie tak.
Poproszę szefa o zaliczkę.
Jasne, zaliczkę.
Czy on w ogóle wypłaci ci zaległe pensje?
W każdym razie załatwię pieniądze.
GOLF, FITNESS, JOGA
Wziął wszystkie składki członkowskie i zwiał!
LIKWIDACJA CENTRUM
Zapłaciłam za pół roku z góry, co teraz?
- Nie pracujesz tu? - Co?
Gdzie twój szef?
Puszczaj! Mnie jest winny pensję za dwa miesiące!
- Szefie! - Co się dzieje? Dalej!
Na pewno chce pani zrobić to sama?
Mogą pani nie wpuścić.
Zapomnijmy o wszystkim innym.
Najpierw proszę to sprawdzić.
LISTA WŁASNOŚCI
Gi-tae Son, dyrektor spółki?
Niekompetencja i chciwość równa się problem.
Proszę sprawdzić Gi-tae Sona i Ma-ri Son.
Czegoś się pan dowie.
Tak jest.
PREZES GRUPY MOOJIN, MOO-IL PARK, WEZWANY DO PROKURATURY
Prezes Moo-il Park,
aresztowany pod zarzutem defraudacji i zaniedbania obowiązków służbowych,
w przyszłym miesiącu stanie przed sądem.
Grupa Moojin oczekuje,
że sąd okaże się wielkoduszny,
jednak prawnicy są zdania,
że prezes Park nie uniknie
wyroku pozbawienia wolności.
Od 2012 do 2016 roku prezes Park Moo-il...
Prezes dalej taki sam?
Nie da się lobbować,
a ojciec nie ma najmniejszej ochoty wywieszać białej flagi.
Jestem w kropce.
Słyszałam, że pan Moo-sam Park
chce się spotkać z naczelnym Daesung Daily.
Jeśli opinia publiczna zajmie się wypuszczeniem prezesa...
To blef.
Mój stryj
kontaktował się z dyrektorami stowarzyszonych spółek.
Udaje dobrego młodszego brata,
a tymczasem przygotowuje grunt dla siebie.
Gdy potwierdzi się wyrok na ojca,
będzie musiał przejąć władzę w Grupie.
Pani też to wie.
Wuj łasi się na Grupę od ładnych paru lat.
Nie sądziłam, że walka o schedę zacznie się tak szybko.
Nie.
Nie będę walczył ze stryjem.
Przy jego wieku i zdrowiu
nikt by nie wytrzymał trzech lat w więzieniu.
Wydostanę ojca,
zanim skończy się proces.
W takim razie będzie pan musiał
odpuścić Dubaj.
Ja mogę, ale ojciec nie.
To jego, nieżyjący już, kuzyn założył oddział
Grupy Moojin na Bliskim Wschodzie.
Pani też wtedy dużo wycierpiała, prawda?
Za szefa mając mojego stryja pracoholika.
Podróżując między Irakiem a Dubajem.
To było dawno temu.
Gdy uciekłem studiować za granicą,
drugi stryj dał mi radę:
„Rób wszystko,
na co ci pozwala serce".
Mogłem...
zostać tam na zawsze i nie wracać.
Proszę odejść. Mówi, że nie chce pani widzieć.
Proszę powiedzieć, że poczekam.
Proszę pani.
Wynoś się...
z mojego domu.
Wynoś się...
Natychmiast!
Spokojnie. Proszę się uspokoić.
Wynoś się.
Wypisali go miesiąc temu.
Mówił, że będzie przyjmował kroplówki
i odbywał rehabilitację w domu.
Chciałam zadzwonić, ale...
Na pewno zabronił.
Gdy pani wyjechała,
pracował dniami i nocami, jak opętany.
Nawet gdy upadł, mówił,
że ma rachunki do wyrównania, i...
Wiem, o kogo chodzi.
Jeśli chcesz pieniędzy ode mnie, Woo-yang Kima,
potrzebujesz nerwów ze stali.
Ze stali.
Szansa wynosi jeden do sześciu.
Kto pierwszy odpuści, traci pieniądze.
Stary długo nie wytrzymał.
Zobaczymy jak córka.
Zmieńmy jedną zasadę.
Ustalmy,
że nie kręcimy bębnem. Tylko spust.
Będzie szybciej.
Popisujesz się?
Zostały trzy.
Możesz się poddać.
Dwa.
Co ty robisz?
To na pewno kula.
Kto odpuści, ten przegrywa.
Taka jest zasada.
Nie zgrywaj kozaka. Chcesz umrzeć?
Tak nabrałeś mojego ojca?
Cóż.
W interesach trzeba być uczciwym.
Tak nauczył mnie ojciec.
Zróbmy to teraz na serio,
bez sztuczek.
Zwariowałaś? Czekaj...
Teraz ty.
Czym ty jesteś?
Przyszłam po pieniądze, które pożyczyłeś.
Kuszenie losu dla jakichś drobnych.
Tego cię nauczył ojciec?
Bynajmniej.
Są warte więcej niż moje życie.
Bóg, którego widać.
Tym są pieniądze.
Nawet w groszu jest bóg.
Każda moneta
to bóg i życie.
Nie pieniądze straciłaś na ulicy.
Tylko głowę.
Moja córka
nie chodzi z głową w chmurach.
Ojcze.
Jest sto monet.
Masz znaleźć wszystkie.
Po co...
tu przyjechałaś?
Dla świeżego powietrza.
A co z tymi gnidami?
Jeszcze się
z nimi nie widziałam.
Odpuść.
Nie równasz...
się z nimi.
Nie mówiłam, że będę walczyć.
To interesy.
Źle cię wychowałem.
Powinieneś był
zauważyć to trzydzieści lat temu.
Nie wracaj.
Nie chcę...
żebyś mnie widziała w takim stanie.
Nie rozczulaj się nad sobą i wstawaj. Wtedy nie wrócę.
Znam cię.
Nie traciłabyś czasu „dla świeżego powietrza".
Po co naprawdę tu jesteś?
SZCZEGÓŁY RACHUNKU
To wszystko z prywatnego konta Gi-tae Sona.
Trudno było znaleźć coś więcej.
Na pewno używa innej tożsamości. Spodziewałam się.
Jakaś kobieta czeka na dole.
Zleci jej to pani?
Jak by to powiedzieć?
To chyba nie robota dla amatorki.
Ma pani odpowiedni sprzęt?
- Tak. - W takim razie, pani Kim,
nie powinna pani tu być.
Rozumiem. W porządku.
SZCZEGÓŁY RACHUNKU
Używa nazwisk znajomych i krewnych, by nielegalnie
pozyskiwać pieniądze.
Wykorzystał tak wiele niewinnych osób.
Więc...
Ma-ri Son, ta mała...
Potrzebujecie jej komórki?
Żeby udowodnić defraudację jej ojcu.
Nie ma pani jej ukraść czy zabrać.
Skopiowanie danych to kwestia pięciu minut.
My zajmiemy się resztą.
Mogę spytać, ile mi zapłacicie?
Milion wonów?
Nieźle jak na pięć minut pracy.
Chcę dwa razy tyle.
Biorę na siebie całe ryzyko.
Jeśli wpadnę, pomyśli, że jestem złodziejką.
Zasługuję na dwa miliony.
Trzy miliony.
I możemy na tym skończyć negocjacje?
Mnie pasuje, ale jest pani pewna?
Mówiła pani, że pieniądze trzeba policzyć przed pracą.
Ja zajmę się liczeniem.
Ty zrób to, o co cię prosimy.
Złamałaś swoją zasadę.
Musisz być w sytuacji bez wyjścia.
Tak jest zawsze, gdy nie masz pieniędzy i znajomości.
Ale co pani może o tym wiedzieć?
Jesteśmy takie same.
Moje serce krzyczy,
ale mam mniej, niż potrzebuję.
Odzyskamy,
co nam się należy?
Otwiera wszystkie zamki.
- I jeszcze... - Dobra.
Zapamiętałam za pierwszym razem.
Nie trzeba mi dwa razy powtarzać.
Ja tylko przypominam.
I to też już mówiłeś.
Słyszałam, że zabiegi są jak dotyk Boga.
Zazwyczaj nie oferujemy ich
zwykłym klientom, ale nagięliśmy zasady dla przyjaciółki pani Ma-ri Son.
Przed chwilą przyjechała.
- Jest tutaj? - Tak.
Właśnie ma zabieg na twarz.
Przestraszę ją.
Gdzie jest jej szafka? Wezmę którąś obok niej.
KOPIOWANIE
Pięknie.
Możemy tak sprawdzać jej transakcje?
W dowolnej chwili, jak tylko skończy kopiować.
Komórka Ma-ri ma teraz bliźniaka.
Dobra jest.
Może pani przerwać?
Czekam na telefon.
Przyniosę go pani.
W torbie mam też pieniądze i karty.
KOPIOWANIE
Mogę poprosić herbatę jaśminową?
Cholera.
Ej.
Może się pani przesunąć?
Rany.
Prosiłam o coś.
Co?
To ty?
Ta od lusterka...
Cholera.
Co tak stoicie? Gońcie ją!
Boże!
O nie.
Tylko nie to.
Cholera.
- Ej, ty. - Hej.
Podejdź tu.
Chodź tu. Teraz.
- Tam. - Co?
A ty to kto?
Co robisz?
Będziesz czekać, aż się ockną?
Trzy miliony wonów, jeszcze ciepłe. Może pani przeliczyć.
Dziękuję.
Obecnie wystarczą dwa kliknięcia, żeby zrobić przelew.
Nie wygląda pani na staroświecką.
Po prostu wolę gotówkę.
Przy okazji, gdzie pani Seo?
Zawsze jest zajęta.
Ale przekazuje podziękowania
za dobrze wykonaną pracę.
Rozumiem.
Szkoda prezesa Parka.
Nikt tak nie pomógł gospodarce Korei jak on.
Wszystko przez przeklętą politykę.
Grupa stara się działać,
ale nie wygląda to dobrze.
Pozostało nam jedynie...
udać się do pana Janga...
Nasz młody dyrektor ma wielki apetyt.
Proszę jeść. Abalony są smaczne i świeże.
To miejsce jest dobre.
I nie jestem dyrektorem. Zarządzam tylko zespołem.
Zespołem Planowania Specjalnego.
Gun-woo.
Przepraszam.
Mam gościa w drugim pokoju. Zaraz wrócę.
Oczywiście. Ma pan dużo pracy.
Proszę usiąść.
Musiałem opuścić ważnych gości, żeby tu przyjść.
Proszę mówić do rzeczy.
Nie wiem, kim są, ale muszą zaczekać.
Mam panu coś do powiedzenia i lepiej, żeby pan siedział.
Co ty, do cholery, wyprawiasz?
A po co mnie tu wezwałeś?
Eu-sung Son z Chunha Financing.
Wiem, że pogrywa nieczysto.
Ale to jedyny sposób, by Moo-il wyszedł.
Musimy być w dobrych stosunkach z panem Jangiem.
Zły pomysł.
Próbuj ile wlezie, ale to nic nie da.
Ty głupcze. Swego czasu byli...
Tak, przyjaciółmi.
Doskonały przykład zmowy udającej przyjaźń.
Ale i tak skończyła się lata temu.
Nawet jeśli pan Son wyciągnie dłoń,
ojciec nigdy jej nie przyjmie.
To jaki masz pomysł?
Jesteś jego synem i szefem Zespołu Planowania Specjalnego.
Co robiłeś?
Cokolwiek planuję, zrobię to po swojemu.
Wchodzenie w zmowę z takimi jak on nie jest w moim stylu.
Nie udawaj niewiniątka.
Nie łamiąc swoich zasad, daleko nie zajdziesz.
To dlatego tak skupiasz się na przekonywaniu ludzi do siebie?
Spotykałeś się z prezesami wszystkich spółek stowarzyszonych.
Kto tak powiedział?
Zdenerwowałem cię? Nie ukrywasz akcentu.
Ty gnoju. Nie wiem, co słyszałeś,
ale to pomówienie.
W każdym razie nie próbuj mu pomagać, skoro nie chcesz.
Sam wyciągnę ojca.
A teraz
zjedz trochę abalonów.
Niebo w gębie.
Gun-woo!
WERYFIKACJA PRZELEWU ODBIORCA: MA-RI SON, NADAWCA: GI-TAE SON
Gi-tae Son nielegalnie przelał 5,2 miliarda wonów na konto córki.
Całkiem możliwe,
że na kontach innych osób jest jeszcze więcej funduszy.
Podejrzewam,
że przynajmniej dziesięć miliardów wonów.
No i?
Czyli to dla pana nic nowego.
Tak myślałam.
Podobno pojechałaś do Japonii.
Nie załatwiłaś podpisu ani zgody ojca, prawda?
Tonący brzytwy się chwyta.
Skoro śledzisz konto mojej wnuczki,
to musisz być zdesperowana.
Mam rację?
Sam mi pan mówił
o poleganiu na czyjejś reputacji. Prawda?
Syn traci reputację,
a ojciec udaje, że nie wie.
Niech pan powie,
czy inne spółki
też zachowają spokój?
W przyszłym tygodniu
zdobędzie się pan na szczodrość podczas zgromadzenia.
Dzięki pana decyzji
Galeria S zostanie ogłoszona oficjalnym członkiem stowarzyszenia.
Wtedy też
zapomnimy o tym dokumencie.
O tym świstku?
I tak jest bezużyteczny.
Myślisz, że komu
wszyscy uwierzą?
Dyrektor Gi-tae Son zrobił dziurę w kanistrze.
To jest tylko zapałka.
Ale gdy rozpalę ciekawość ludzi,
nawet pan nie będzie w stanie
ugasić tego pożaru.
Chcecie spłonąć doszczętnie
czy nie?
Wybór należy do pana.
Co powiedział prezes Son?
Dopiero przystąpił do egzaminu.
Chwilę mu zajmie podanie odpowiedzi.
Coś nie tak?
Nic.
Dorastałam przy panu.
Po pańskim nastroju potrafiłam
domyślić się, jak czuje się ojciec.
To co jest?
Widziałem Gun-woo Parka.
Wyszedł chwilę przed panią.
Jesteśmy w Seulu.
Można na niego wpaść o każdej porze dnia i nocy.
Cholera.
Znowu się musiałaś złamać?
Masz.
Ach...
To dla mnie coś więcej niż moneta.
Jak byłam mała,
to były pierwsze pieniądze, które coś dla mnie znaczyły.
Taki talizman.
Czyli jest ważna.
Mam teraz motywację.
Moneta i piosenka.
Brzmi ekstra.
Będę ćwiczył i niedługo ci zagram.
Więc na razie pożyczę monetę.
NOC WSPÓŁPRACY KOREA-JAPONIA IGRZYSKA OLIMPIJSKIE, SEUL 1988
BONG-SOO SEO, TAE-JOON JANG, MOO-IL PARK
Jeszcze rośniesz, czemu nie jesz?
Jedz ile wlezie.
Daj spokój, muszę schudnąć.
Potrzebujesz siły do nauki. Schudniesz na studiach.
Nie śpiesz się, nikt ci nie zabierze jedzenia.
Tylko się pochorujesz.
Muszę szybko iść do łaźni.
Zastępuję mamę Hyun-ji.
- Myślałam, że masz dziś wolne. - Nawet ja mam sumienie.
Gdybym przyjęła pieniądze od siostrzenicy, która oszukuje ludzi,
co powiedzieliby jej rodzice?
Nikogo nie oszukałam.
Czemu zawsze wspominasz moich rodziców?
Halo?
Pani Seo, co panią sprowadza?
Przeszkadzam?
Nie, jestem bezrobotna.
To dobrze. Wsiadaj.
Mam same stare ciuchy w szafie.
Szybko podejmuję decyzje w interesach, ale nie mam talentu do zakupów.
Więc uznałam, że pożyczę twój gust.
Nikt nigdy nie wątpił w mój gust,
ale pani to jednak inna liga.
Na aukcji widziałam co innego.
Mało kto potrafi wybrać taką suknię i dobrze w niej wyglądać.
Ale i tak jest pożyczona.
Nie lepiej iść na zakupy z przyjaciółką?
Będziesz moją przyjaciółką
przez jeden dzień?
Ładna.
A ta?
Ta też.
Co myślisz?
Te guziki.
- O rany. - Jak sądzisz? Jest dobra?
Wygląda ekstra.
Boże.
Dziękuję, że nosiłaś moje zakupy.
To nic.
Dla mnie też pani coś kupiła.
Główny prezent czeka tutaj.
Otwórz szafę.
Żona prezesa Grupy Namdong
musi być kapryśna.
Znaleźliśmy prawdziwą właścicielkę.
Rozumiem.
Ale jest za droga.
Nie mogę mieć rzeczy wartych więcej niż kilka moich pensji.
Jeśli to za dużo na prezent, to niech to będzie zapłata.
Słucham?
Jutro powinnam spotkać się z marszandem z Tajwanu,
ale nie dam rady, bo mam inne, ważniejsze spotkanie.
Nie chciałabym, żeby te dzieła sztuki mi przepadły.
Więc...
Chcę, żebyś przez godzinę
była mną, Se-jin.
Wysłałabym pracownicę, ale mam tam być osobiście.
Nie mówię po chińsku.
Będzie tłumacz.
Marszanda nigdy nie widziałam.
Wymieńcie się wizytówkami i przywieź te dzieła sztuki.
Tak czy owak...
W porządku.
Nie musisz tego robić, jeśli nie chcesz.
Nie o to chodzi.
Czy ja potrafię
zachowywać się
jak pani?
To pytanie nie do mnie.
Odpowiedz sobie sama, Se-jin.
Nawet jeśli to tylko godzina...
nawet jeśli to na niby,
czy chcesz być taka jak ja?
Witamy braci Feng
Witamy.
Ojcze.
Bracia Feng już są.
Spotkanie zaplanowano na 14.00.
Powiedz naszym, by się nie mieszali.
Nie chcę, żeby to doszło do nas.
Jeśli ktoś nas z tym połączy, to będzie koszmar.
Mamy chyba załatwić sprawę do końca?
Trzeba było nie defraudować pieniędzy!
Yi-kyung Seo
nie dotrze dziś na walne zgromadzenie.
Mamy wszystkie potrzebne dokumenty.
Proszę nie być na siebie złą o Se-jin.
Tylko tak zaskoczymy prezesa Sona.
Wyrzuty sumienia, obsesja.
One nie dają pieniędzy.
Dla odmiany
zróbmy coś, co je przyniesie.
FUTURE PROGRESS KONSORCJUM KORPORACJI
Czy pani to...
Tak.
Jestem Yi-kyung Seo.
Dublerka, którą posłałaś do hotelu, jest w moich rękach.
Posłałam ją, wiedząc, że to pułapka.
Odegrała swoją rolę,
teraz sama musi sobie poradzić.
To był błąd, że chciałam być taka jak pani,
Jeśli zamkniesz biznes w Dubaju, Grupa nie przetrwa.
To jedyny syn prezesa. Nie będzie z nim łatwo.
Jak się go pan pozbędzie?
Daję ci szansę.
Szansę na życie własnym życiem,
a nie jako czyjaś dublerka.
Nie, dziękuję.
Na kolana i błagaj o wybaczenie za potwarz na aukcji.
Wstawaj.
Napisy: Mikołaj Gołębiewski